Sjakossenleed..

Vrijdag 1 mei.

Tuinbeurs in Lasnes, in de buurt van Waterloo. Blijgemoed zakken we na de middag af naar de voormalige Cisterciënzerabdij van Ayewiers om ons te goed te doen aan de vele kraampjes. 170 exposanten, dat kan al tellen. Onze ogen weten niet waar eerst kijken en onze gewillige portemonnees hebben al vrij snel in de mot dat het zo’n dagje is waar het geld wel wat mag rollen. Het duurt niet lang of Mss. Diedelie hoopt stiekem dat de tuin bij thuiskomst een beetje gegroeid zal zijn in omvang anders moet een lading terraspotten maar soelaas brengen.

Zo zorgen verscheidene én verschillende zakjes Dahlia, Fresia’tjes (als kind al mijn absolute favoriet,wat een zalig geurtje!), Ranonkels, Kurkuma, 2 al serieus uit de kluiten gewassen Clematissen, Vingerhoedskruid en Kaasjeskruid voor een lichtere geldbuidel. Een pot lekkere lavendelhoning mag moet ook mee. Oh, en dan die rustieke ijzeren krulpennen met schattige leien naambordjes voor in de moestuin, echt, die sprongen zo in mijn handen, wisten gewoon dat ik hun echt nodig had, de lieverds!

Saladini

Ja, er zijn van die attribuutjes die heel hard lonken maar waar ik toch aan weersta, zoals deze schattige waterbakjes:

WaterbakLasnes

Het enige minpuntje: man, man, wat was het koud! Heb in geen tijd ijzig verkleumde handen en volgens Mr. Cute zijn mijn lippen zelfs blauw. Dus het moet vooruit, niet teveel talmen. Op zich goed voor de portemonnee, dat ze niet te leeg geraakt. Elk nadeel heb zijn voordeel, alweer maar eens een bewijs.

Een keer dat we rond zijn nog even gecheckt of we niks vergeten zijn, neen, we kunnen vertrekken. Goed getimed, nu op ons gemakske naar een restaurant zodat we nog redelijk vroeg thuis zijn. Omdat de wagen een halve kilometer verder geparkeerd staat is Mr. Cute zo lief me met de aankopen op de hoek van de hoofdbaan en het zijstraatje te parkeren om me daar dan op te pikken. Hij zal de wagen wel gaan halen. Wat later laden we alles in en weg zijn we. Het eerste wat ik doe is de verwarming op 25° draaien, heb nood aan een sauna!

Het Grieks restaurant aan Brussel Zuid dat we eerst in gedachten hadden blijkt niet meer te bestaan, dan maar naar de Serenata in Zaventem. Ik zie ondertussen scheel van de honger. Daar aangekomen wil ik mijn sjakosj pakken.

Sjakosj

Huh??? Waar is mijn sjakosj??? Niet bij mij op de grond voor de passagierszetel, ook niet op de achterbank. Hoe? In de koffer dan? Dat doe ik toch nooit?

Neen, ook niet in de koffer. Dan nog eens de achterbank checken, de bank én de vloer. Neen, ook niet. Ik krijg het spaansbenauwd, en dat is héél zacht uitgedrukt, want in mijn sjakosj zit niet alleen mijn portemonnee maar ook die van Mr. Cute, wiens frank ook stilleksaan begint te vallen.

“Vertel me niet dat….?!?” vraagt hij met opgetrokken wenkbrauwen.

Stilte.

“Kan bijna niet anders, hé.” Ik kan me wel voor de kop slaan.
“Dat is een ramp! Hoe kunt ge nu uw sjakosj vergeten???”
“Ja, ik doe dat vooral express, echte fun!” Mijn woorden druipen van vet sarcasme.
“En het is pas echt een ramp als we hem niet terug vinden, ja”, verzucht ik.
“Hoe, jij denkt dat die daar nog netjes op de hoek van de straat staat te wachten misschien, keep on dreaming! Daar is al lang iemand mee weg!” Mr. Cute is boos, héél boos.
“We moeten sowieso terug en ja, we zullen hem wel terug vinden, geloof me!”
“Terug? Meent ge dat nu echt?”
Ik negeer de spottende toon in zijn stem en vervolg met een “Ja, misschien hebben de bewoners van het huis op die hoek hem wel gevonden, wie weet!” Ik durf echt niet over positief denken beginnen want ik vrees dan helemaal uitgelachen te worden aangezien er in Mr. Cute zijn hoofd zich al een Oscarwinnende dramafilm aan het afspelen is.

“En zo niet dan kunnen we daar gelijk naar de gendarmerie”, geef ik als extra argument.

Dus we draaien ons kar en rijden terug naar Lasnes. Mr. Cute zit volledig in zijn film, ziet zijn bankrekening al leeggeroofd en vraagt zich af hoe hij het in Luxemburg moet doen zonder bank-, kredietkaarten, pas,… Hij zit tot over zijn oren in  het werk en heeft geen zin in een dagje papperassengedoe veroorzaakt door zijn madam. Hij belt ondertussen nog even naar mijn gsm, die af blijkt te staan wat volgens hem een extra bewijs is dat …

Bewust negeer ik Mr. Cute’s gezucht en focus me op mijn eigen film. Het ellendige schuldgevoel smijt ik door het raam en stuur gelijktijdig mijn tientallen engelbewaarders uit (zelfs meerdere artsen hebben al gezegd dat ik die zeker moet hebben, dus niet lachen hé!) om te zorgen voor een Happy End. Het komt in orde, ook al weet ik niet hoe maar het komt in orde! De laatste zin is mijn mantra de komende 20 minuten. Ik zie ons al terug naar de Serenata rijden met mijn schatkist veilig naast mijn benen, al lachend dat het toch allemaal goedgekomen is. Oh, wat ga ik genieten van het eten, wedden?

Ter plekke bel ik bij het bewuste huis aan en haal mijn beste frans boven. Neen, ze hebben niets gezien.
“Ga het dan eens aan de organisatie zelf vragen.”
“Dat was ik al van plan.”
Ik loop naar de meisjes die de entree regelen en vraag hun of er geen bruin lederen sjakosj binnengebracht is. Ze bellen naar de bureau.

“Ja, er is een sjakosj binnengebracht. Kan je zeggen wat er in zit?” vraagt de brunette me terwijl ze in verbinding met de leiding blijft.
“Ja, twee portemonnees, een iPhone en een hoop papierkes.” Dju, moet toch eens dringend grote kuis houden in dat ding.
Het meisje geeft het door en ze knikt.
“Is uw voornaam Sabine wordt er gevraagd.”
Wablief??? Ik zeg in mijn hoofd snel nog eens mijn mantra op en laat haar weten dat ik NIET Sabine noem maar Diedelie.
Ze geeft mijn antwoord door via haar telefoon die tegen haar oor plakt.
“Ah, c’était une piège!” hoor ik haar zeggen.
Wabliefteru??? Godzijmerci! Tuurlijk, de ideale manier om te achterhalen of ik wel degelijk de eigenares ben!

“Ze wordt onmiddellijk gebracht, nog eventjes wachten en je hebt ze terug!” lacht ze me toe.
Blijkt dat één van de studenten, die als vrijwilliger op de beurs meehelpen door o.a. mensen hun aankopen met een kruiwagen mee naar hun wagen te dragen, mijn handtas in een struik gevonden had en het aan de leiding had afgegeven. Alles, ja ALLES, ook mijn iPhone, zit er nog in, behalve de resterende 35€ uit Mr. Cute’s portefeuille. Die ‘schade’ is nog het minste.

Ik bedank uitvoerig mijn engelbewaarders.

Terug aan de wagen show ik triomfantelijk mijn sjakosj aan mijn wederhelft. Hoor ik daar zijn film crashen?

“En wat krijgt dit naïeve meiske nu?”
“Lekker eten bij de Serenata zonder dat ze de afwas zal moeten doen om de rekening te betalen.”

Geloof me, het is dubbel genieten, daar in de Serenata.

Hoe een flater toch een goed einde kent.

20 Responses to “Sjakossenleed..”

Read below or add a comment...

  1. Las als een thriller, gelukkig met goede afloop.
    Volgende keer je tototoestel vergeten :) ?

  2. Wat er op dat soort momenten door een mens heengaat – het is bijna met geen pen te beschrijven maar je hebt het wel gedaan en nog goed ook: ik leefde me helemaal in! Wat heerlijk dat het nog goed gekomen is he? Je moet er toch niet aan denken dat… brrr…

  3. Diane says:

    ben je nu donderdag 1 mei geweest of vrijdag de 2de mei ??? ;) ;)

  4. Mr. Cute says:

    Al goed. Blijkt dat die engelbewaarders wel goed werken. Moest er niet aan denken wat er op mijn planning stond. Deze week Luxemburg en Parijs. Volgende week Luxemburg en Parijs en de week daarna Frankfurt. Zonder creditcards had dat dus niet goed gekomen….

  5. Suzy says:

    Jij hebt echt alles over voor een straf verhaal, hé?
    Blij toe dat het goed afgelopen is. Al dat gedoe!

  6. Regina says:

    Haha, wel herkenbaar om in een stresssituatie naar elkaar te gaan zitten grauwen en snauwen, ha ha. Maar ik ben blij om de goede afloop te lezen. Wat een fijn gevoel is dat, hè, wanneer je iets waar je naar zocht, weer gevonden hebt! :)

    • Diedelie says:

      Zou er anders ook maar iemand het verhaal geloven? ;)
      Ja, hoe spannender het avontuur des te intenser het fijn gevoel bij goede afloop.

  7. Brubeck says:

    Heeft Hollywood nog niet gebeld om hier een blockbuster van te maken ? Nee, ik denk op zo’n moment dat ook bij mij de spanning niet te harden is en dat er inderdaad onderling harde woorden zouden vallen. Maar zoals in de beste traditie: “all’s well that ends well”. :-)

  8. Ik heb het met kromme tenen zitten lezen. Gelukkig liep het goed af! Wat een verháál :D

  9. OMG wat een verhaal,……..ik zou kapot gaan van de stress,….want het geld is inderdaad nog het minste, maar je paperassen, je persoonlijke zaken,…….mss tip. neem bij zo’n uitstappen een handtas die je kan overhangen, altijd handen vrij en je kan ze niet meer kwijtraken,……..

  10. Daniël says:

    nu de afloop gekend is.. hilarisch!

Laat een reactie achter bij misssexandthecity Reactie annuleren

*