Op glad ijs.

Marc

Witloof met hesp en kaassaus, gegratineerd.

Lievelingskost van iedereen in huis behalve de heer des huizes. Maar om de zoveel tijd moet hij eraan geloven. Ik maak dan ineens een grote hoeveelheid zodat ik heel wat porties kan diepvriezen om mee te geven met de junioren die op kot zitten. Zo had ik gisteren 2kg witloof verwerkt.

‘s Avonds, terug thuis van de kunstacademie warmt Mr. Cute het gevulde bord op en komt het gezellig in de living, waar ik aan het lezen ben, opeten.

Terwijl ik een pagina omsla:

“Het is lekker, schatje!”
Uit ergens diep in mijn keel borrelt er een “Aaaahjaaaa?” op.
“Ja, waarom?”
“Jij lust toch eigenlijk geen witloof?” help ik hem herinneren.
“Eigenlijk niet, neen, veel te bitter, maar hoe jij het klaarmaakt krijg ik het wel naar binnen.”
“Aaaah, ‘Het is lekker’ betekent dus eigenlijk ‘Ik krijg het naar binnen’? Goed om te weten.”
“Maar neen, schatje.”
“Maar ja, schatje,” en ik doe al de moeite van de wereld om een stoute twinkeling uit mijn ogen te houden.
Mr. Cute lacht lichtjes ongemakkelijk en weet dat hij zich op glad ijs bevindt.
“Dus ik moet dan gewoon zeggen ‘Schatje, ik vind het net te eten’? Je zou nogal content zijn!”
Ik geef mijn gezichtsspieren de opdracht om de Dat-zou-me-nu-eens-niks-doen-facade te creëren. Het lukt wonderbaarlijk, alleen.. hij gelooft er niks van.

Mijn eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat hij overschot van gelijk heeft. Maar dat laten we hem niet weten, uiteraard!

“Euh.. gewoon niks zeggen is ook een optie en veel eerlijker.” tip ik hem.
“Mmm.. ik zal het onthouden.”

Een paar uur later glijden we ons bed in.

“Ge ziet er goed uit vanavond, schatje!”
Ik schiet in een lach en vraag hem of hij het meent of dat het eerder een ‘Allez, ge zijt om aan te zien’ is of nog een mogelijke optie ‘Vergeleken met anders ziet ge er vanavond goed uit’.
“Jezusmina, ik heb mezelf toch weer eens in een moeilijk parket gebracht, daarstraks. Zal ik het ooit leren? Ik zal het nog lang mogen horen zekers?”
“Nee op het eerste en een Ja op het tweede, mijn beste!”
Een paar minuten later hoor ik aan zijn ademhaling dat hij in slaap gevallen is. Dromend van kilo’s witloof? Ik hoop voor hem van niet.

Wij vrouwen wispelturig? Overschot van gelijk MAAR daar kunnen we echt niets aan doen! Want God zei: “Het is niet goed dat de mens (man! nvdr) zich zo verveelt, ik ga zorgen dat daar verandering in komt.” Toen liet God de mens in een diepe slaap vallen, nam Hij één van zijn ribben weg en vormde die tot een vrouw. Toen zei de mens:”Danku God, met dit raadsel zal ik eeuwig zoet zijn.” Voila! Nu niet komen klagen hé, mannen, toch niet bij ons! 

7 Responses to “Op glad ijs.”

Read below or add a comment...

  1. Brubeck says:

    Oh nee, witlof met kaas en hesp… gruwel gruwel.. Dat wordt hier niet klaargemaakt of enkel als ik niet thuis ben/eet. En vrouwen wispelturig ? Weer al voeding voor de blog ik aan het schrijven ben in reactie op Miss Carrie’s blog van gisteren. ;-)

  2. Regina says:

    Ik word af en toe ook gek van mijn eigen man. Af en toe zegt hij ook dat hij iets niet lust. Koop ik het jaren niet, zie ik het hem op een dag doodleuk ergens anders eten. “Jij lustte dat toch niet?” vraag ik dan. ‘Huh, waar heb jij het over?” is dan het antwoord. Grrr… aandachtstrekkers ;)

  3. Nachtbraker says:

    Tja. Weet je soms hoe moeilijk het is om op een vraag van een vrouw te antwoorden? “Ja” is niet het goeie antwoord, “Nee” ook niet, en niks zeggen is al helemaal verkeerd! ;-)

Trackbacks

  1. […] moeten jullie wispelturigheid en besluiteloosheid ondergaan. Ontken het niet want ik las het zelfs hier. De ene keer vriendelijk, de dag erna venijnig, dan weer vrolijk. En als we er dan iets van […]



Een reactie? Fijn!

*