Kiekjes van kindjes..

Place to be: het prachtige station in Antwerpen.

Al jaren niet meer geweest.

Verschoot me dus een bult toen ik ontdekte dat de spoorwegkathedraal een hele renovatie en uitbreiding achter de rug had! En hier moesten we dus fotootjes trekken van de meester, er zijn ergere dingen in de wereld.

Na een eind plaatjes schieten van treintjes en architectuur had ik nood aan wat variatie.  Met net naast de voordeur een blingbling carrousel op het Astridplein en binnen in de inkomhal een levensgrote (?) dinausaurus waren er heel wat kindjes die met succes hun ouders naar één van de twee attracties commandeerden. Zou ik? Ik vind niets leuker dan die enthousiaste blikken van kindjes op de gevoelige plaat vastleggen!

En dan komt natuurlijk een schroom opzetten. Kindjes trekken? Wat zullen de ouders wel denken? Had geen zin in argwanende blikken waarbij je het gevoel kreeg dat je eerst met doorslaggevende geloofsbrieven moest bewijzen geen pedofiel te zijn (of er connecties mee te hebben). Had geen zin in afwijzende gebaren. Ik voelde me al schuldig dat ik het hun wilde vragen! Dus dan maar geen portretten van kindjes?

Hé, waar heeft mijn ‘Nee heb je, een Ja kun je krijgen’ zich verstopt?  Zet je gêne overboord en vraag gewoon!

Eerst mijn camera bij benadering zo goed mogelijk ingesteld zodat ik, eens de Ja in mijn broekzak, niet nog een eind met mijn instellingen moest prullen en al de spontaniteit, zo eigen aan kinderen, rateerde.

Het resultaat? Zalig!  Eens mijn gêne veilig geparkeerd, viel het ongelofelijk mee. De Nee’s kon ik op één hand tellen!

Meestal ging het zo:

“Wablief?”
“Ik vind je kindje zo fotogeniek, zou ik een foto van hem/haar mogen trekken?”
“Oh ja, natuurlijk hoor, doe maar!”

Bij sommigen ging het zo:

“Wablief?”
“Ik vind je kindje zo fotogeniek, zou ik een foto van hem/haar mogen trekken?”
“Waarom?”
“Wel, ik volg een opleiding fotografie en we zijn hier met klasgenoten én een opdracht, mag het?”
Soms was het: “Neen, liever niet, dank u.”
En soms was het: “Oh, dan is het geen probleem, doe maar.”

Wat me opviel is dat er bij de buitenlandse toeristen helemaal geen argwaan te bespeuren viel. Mogen we hier spreken van een cultuurverschil?

Nu enkele van de schatjes, zijn het geen dotjes?

Kindje-3

 

Kindje-7

 

Kindje-2

 

Kindje-1

 

Kindje-5

 

Kindje-4

Een reactie? Fijn!

*