Gelezen: Niemand weet waar ik ben.

Niemand weet waar ik ben. Julia Samuël.

Titel: Niemand weet waar ik ben.
Auteur: Julia Samuël – co-auteur: Elise G. Lengkeek.
Taal: Nederlands.
Genre: Waargebeurd.
Aantal pagina’s: 253.
Uitgever: Foreign Media Books.
Jaar: 2009.
ISBN: 978 90 499 9849 3

Op een dag ontdekt tv-presentatrice Julia Samuël een knobbeltje in haar borst. Als ze te horen krijgt dat ze kanker heeft, belandt ze aanvankelijk in een diep dal. Tot ze beseft dat het nooit te laat is om je droom te volgen.

Julia’s droom is Afrika. Een droom die haar een spiegel voorhoudt. Julia sluit zich aan bij David Robertson, die met zijn organisatie Drive Against Malaria ten strijde trekt tegen malaria, volksvijand nummer 1 in Afrika. Samen doorkruisen ze gebieden met landmijnen, regenwouden en levensgevaarlijke woestijnen, op zoek naar mensen die door iedereen vergeten zijn. Ze belanden een paar keer in de cel, leven onder erbarmelijke omstandigheden en Julie overleeft op het nippertje hersenmalaria.

In ‘Niemand weet waar ik ben’ laat Julia Samuël zien hoe ze in Afrika ontdekt wat er echt toe doet en hoe relatief onze problemen in het Westen zijn.

Een inspirerend boek over tegenslag, kracht, passie en geluk.

Wat ik ervan vind?

‘s Avonds ter hand genomen en beginnen lezen.. tot een kot in de nacht en ik onmogelijk mijn ogen nog kon openhouden. ‘s Anderendaags moest ik verder lezen, ik wilde en moest weten hoe het Julia en David verder verging. Het boek wegleggen was gewoon on.mo.ge.lijk, het met zoveel gevoel geschreven verhaal sleurt je gewoon mee tot de laatste pagina. Het is een verbazingwekkend verslag van moed en doorzettingsvermogen, 100% leven.

De quote die me altijd zal bijblijven?

Mijn Afrikaanse broeders en zuster staan met hun lijden te midden van de dood, maar zij leven zo intens en puur alsof ze een wereld aan rijkdom bezitten. En wat doen wij Westerlingen? Wij staan met ons lijden te midden van het leven en zijn in onze Westerse wereld vol rijkdom, voortdurend geneigd bezig te zijn met de angst voor de dood.

Lachen: Ja, van opluchting.
Huilen: Ja, mijn hart huilde bij heel wat beschreven taferelen.
Irritaties: Geen enkele.
Opvallend: De veerkracht die Julia én David ten toon spreiden! Daarnaast ook dat het boek je bewust maakt dat malaria in Afrika veel sterker aanwezig is dan AIDS, beide even dodelijk zonder medicatie. “Elk jaar hebben we de zorg over 33 miljoen mensen die besmet zijn met aids en 247 miljoen slachtoffers die besmet zijn met malaria”, zegt WHO in een officieel schrijven.
Aanrader: Absoluut! Een fantastisch én spannend boek dat je gelijk ook hard aan het nadenken zet.

Score: 9/10

10 Responses to “Gelezen: Niemand weet waar ik ben.”

Read below or add a comment...

  1. Marion says:

    Bedankt voor de tip. Bij deze aan mijn lijstje toegevoegd voor komend voorjaar.

    • Diedelie says:

      Marion, mocht je het nergens vinden: Ken je het Boekenfestijn, een euh.. rondreizende boekenwinkel? Daar heb ik het op de kop kunnen tikken voor €5 en er lagen er nog heel wat.

  2. Regina says:

    Ik hou al zo en zo van levensverhalen dus dit boek gaat abosluut op mijn lijst. Bedankt voor de tip!

  3. Melissa says:

    Klinkt als een mooi boek, maar ik ken mensen met kanker en lees liever even geen verhalen er over! :(

    • Diedelie says:

      ‘t Is zeker niet dat de kanker de hoofdtoon voort, maar natuurlijk moet je vooral je gevoel volgen, Melissa!

  4. Die quote geeft nu precies weer hoe ik me voel, bang voor de dood, bang om ziek te worden, samen met al onze rijkdom, dank je voor deze eye-opener,……you made my day,…….en ik passeer morgen langs de standaard boekhandel!!

    • Diedelie says:

      You’re welcome, gorgeous! ;)
      Mocht hij niet in de Standaard te krijgen zijn, je vindt hem zeker op het Boekenfestijn.

  5. Lijkt me een intrigerend boek, en je hebt er een levendige beschrijving van gegeven.
    Prachtige quote, alhoewel ik niet bang voor de dood ben.
    Liefs Kakel

    • Diedelie says:

      Net als jij ben ik ook niet bang voor de dood.
      Hetgeen me altijd zo frappeert is dat wat de ene cultuur (Westerse in dit geval) zo goed als totaal onmogelijk acht voor de andere cultuur blijkbaar pure logica is. En waar blijkt de angst voor de dood het grootst? Net daar waar ze de meeste overlevingskansen hebben… O, ironie. ;)

Een reactie? Fijn!

*