Foert, ik heb er geen zin in.

Het zijn hoogdagen wat het moestuinieren betreft. De zomerachtige lente zorgt ervoor dat de handjes onverdraaglijk jeuken en de serre een bovennatuurlijke aantrekkingskracht heeft. Zakken en zakken potgrond zijn al aangesleept om de zaailingskes een eersteklas onthaal aan te bieden zodat ze als tegenprestatie in een spurttempo hun kopjes laten zien, nieuwsgierig naar wat hun nog allemaal te wachten staat. Uiteraard wordt er rekening gehouden met een percentage potentieel koppige  ‘Foert,-ik-heb-er-echt-geen-zin-in!’ zaadjes die fier hun neus ophalen voor de beloofde 5* behandeling zodat ik steeds een een extra reserve zaai. Bon, in duidelijker taal, de helft extra… euh… op zijn minst.

Blijkbaar is de verleiding van het 5* onthaal te sterk met als logisch gevolg dat ik plantjes in overvloed heb en geloof me, dat is nog zachtjes uitgedrukt. Misschien, als ik én de moestuin, én de siertuin, én het gazon mag inpalmen ga ik net toekomen. Op voorwaarde dat ik nu dan ook een gehele zaaistop inroep. Dan gaan ze de rest van het seizoen mijn handen moeten vastbinden, vrees ik. Mr. Cute vroeg me onlangs nog maar eens of ik misschien een nieuwe carrière op de boerenmarkt ambieer, of heel de straat van eten wil voorzien. Opmerkingen die ik wijselijk negeer, op zijn Lady Ayla’s, dus zo:

Ayla

“Komaan, je hebt nog maar net het volume van je moestuin verdubbeld, van 50m2 naar 100m2!” hoor ik al een paar verbaasd reageren.

Euh. Ja. Heb me stiekem laten verleiden om een rij witte én een rij groene aspergeplanten te adopteren en heb ook drie rijen vroege patatjes gepoot (ah ja, nu ik er eindelijk eens plek voor had). Maar ik heb dan nog eens hetzelfde aantal patatjes -andere rassen weliswaar- in plastiek zakken gepoot en als dat experiment goed lukt dan vliegen volgend jaar al de patatjes in zakken en heb ik weer die plek vrij, slim hé!

De gedachte plantjes te moeten selecteren en het overschot naar de compostbak plantenhemel te moeten verbannen breekt mijn groen hart. Deze maatregel is dus pas Plan F. Plan A: Toch nog ergens tussenwriemelen. Plan B: Adoptie. Plan C: in potten op het terras. Plan D: Stiekem tussen de hortensia’s van Mr. Cute? Vliegen ze dan via zijn handen in de compostbak kan ik mijn verdriet tenminste op hem uitfoeteren, hah! Plan E: Noodoproepen ter adoptie. En als dat niet helpt, tja… nog niet aan denken.

Een dertigtal tomatenplantjes zijn al elders onder dak, binnenkort het adoptiedossier van de paprika’s opmaken. Ik verklap de aantallen nog niet, kwestie van het label ‘ontoerekeningsvatbaar’ nog even te ontlopen. Over de artisjokplantjes… geen commentaar, voorlopig toch. Eerst nog eens de voorwaarden voor ‘collocatie’ raadplegen, een mens kan niet voorzichtig genoeg zijn, heden ten dage.

Een half verstaander heeft al door dat ik dagelijks redelijk wat tijd in mijn moestuin/serre doorbreng. En laat dat nu niet zo naar de zin van ons Ayla zijn. De moestuin is voor haar Verboden Terrein. Ook al zijn Labradors de snoezigste en meest enthousiaste knuffelberen, elegantie, fijne motoriek en oog voor detail zijn hun volkomen vreemd. Heb echt geen zin in een enthousiast ongeleid projectiel dat huishoudt tussen mijn tere plantjes, punt. Tot mijn grote verwondering respecteert ze mijn verbod. Meestal. Niet altijd. Dat zou te mooi zijn!

Op gezette tijden wil ze toch nog wel eens testen of het verbod nog telt. Tijden kunnen veranderen hé. Van de week was het weer van dattum. Ik had het eerst niet eens in de gaten, zo gefocust als ik was op het trekken van foto’s van mijn plantjes.

Een gegeven moment draaide ik me om en vond haar zo:

Ayla

Een stoïcijnse blik naar de grond, ook al foeterde ik dat dit niet haar plek was.
“Kijk toch eens hoe braaf en stil ik hier lig, ik heb echt geen zin om daar alleen op het terras te gaan liggen, foert!”

Achter een strenge façade moet ik er stiekem altijd mee lachen, met haar acteerkunsten. Is toch een foto waard, niet?

En dat laatste had ik nu niet moeten doen. Mijn autoriteit was naar de vaantjes. Ik hoorde haar gewoon denken: “Aaah, je trekt er wel een foto van! Voor een foto mag ik hier wel zijn, nogal hypocriet hé, vrouwke!!”

“Ayla, terug!!”

Als antwoord een nieuwe “Meent ge dat nu echt!?! Effe serieus blijven, hé!”-pose:

 

Ayla

Zonder resultaat.

Ok, tijd voor de “Ik ben zo zielig als jij hier in de tuin bezig bent en wil zo graag bij jou zijn, daar is toch niks mis mee? Zie eens hoe lief ik ben!”-blik.

Ayla

De “Laat me even nadenken hoe ik je nog beter kan overtuigen van mijn gelijk!”-pose.

Ayla

Volgende stap in de onderhandeling:
“Kijk, ik zal me iets meer op het pad leggen, ik lig nauwelijks op de grond zelf! Kan er niks aan doen dat ik niet de afmetingen van een Sjiewawa heb! Ik laat je rustig verder doen, van mij heb je geen last!”

Ayla

Ok, ik heb het al door, het enige wat nog zal werken is een afleidingsmanoeuvre: Ik verhef mijn edel achterste en wandel naar de keuken, heb zin in iets lekkers. In no time staat onze Miss er ook, want er valt misschien wel iets te versieren. Ja, ze krijgt ook een koekje. Knabbelend op een Choco Prince slenter ik terug naar de moestuin. Aan het poortje draai ik me om en ik zie haar al kijken. Streng verbied ik haar om me te volgen. Met een verontwaardigde zucht laat ze zich door haar poten zakken en besluit dan maar om te gaan pitten.

Ergens volgende week probeert ze het nog eens, wedden?

 

19 Responses to “Foert, ik heb er geen zin in.”

Read below or add a comment...

  1. Marion says:

    Prachtig!!!! Wat zijn het toch hemelse beesten!

  2. Els says:

    Een beest met karakter noemen ze dat. Heerlijk!
    En je moestuin. Amai seg. Bij mij is er maar plek om van alles 1 stuk te zetten. En dan nog moet er geïmproviseerd worden. :-)

  3. Wat een leuke foto’s van Ayla,……en ik begrijp haar wel, waar haal jij trouwens de energie vandaan om hier zo met bezig te zijn, wow, hopelijk wordt het een topoogst!!!! Succes ermee

  4. Mr. Cute says:

    Zo ken ik ons blondje….

  5. An* says:

    Wat heb jij een lieve en mooie Ayla! ♥

  6. Brubeck says:

    Schitterende foto’s… en herkenbaar, vooral die “kijk eens hoe zielig ik wel niet ben”-ogen die ten huize B ook geregeld benut worden. Wel niet om net op die plaats in de tuin te mogen liggen, wel als er “geschooid” en “gebedeld” wordt om iets lekkers.
    Alleen laat Ayla zich wel fotograferen, iets wat onze Billy net niet doet.

    • Diedelie says:

      Ze is niet zo’n gewillig model als het lijkt, het moet het juiste moment zijn.
      Schooien kunnen ze als de beste, dat is een feit. ‘Plooi’ je dan? ;)

      • Brubeck says:

        Nee, we zijn daar nogal streng in omdat ze zo snel verdikken als ze ouder worden. Wel elke morgen een denta-stick, dat ritueel kent ze als geen ander.
        Alleen kunnen we het niet voorkomen als Dhr. Brubeck senior in de buurt is. Die voedert ze stiekem altijd van het bord, als hij de kans krijgt.

  7. Daniël says:

    Zalige foto’s en weeral kostelijk beschreven. En die blikken en expressies, zooo herkenbaar, geweldig! Succes in de tuin!

  8. Ongelofelijk, maar honden kunnen je aankijken met een blik die alles vertelt.
    Mijn vriendin heeft een Border Collie en zijn favoriete blik is: ik weet het lekker beter dan jullie ;-)
    Vermakelijk geschreven!

  9. Wat is ze mooi! Die blik van haar is prachtig!

Laat een reactie achter bij Mr. Cute Reactie annuleren

*