Erwtjes op de loop

Al roefelend in de tuin heb ik plots moeite om mijn ogen te geloven: op 2 plekjes in de tuin kom ik een solitair erwteplantje tegen.
Hierboven zag je al het eerste -midden op het kiezelpad! En hier dan het tweede:

Op datzelfde pad, ook tussen de kiezelsteentjes, alleen een heel eind verder.
Twee plekjes die geen deel uitmaken van mijn moestuin!  In de moestuin staat een heel familie Erwt in alle veiligheid gesjellig samen al keuvelend heel hard te groeien en te bloeien. Hier het bewijs:

Die twee ‘eenzamen’ lijken wel op de loop. Dat ze het oeverloze geklets niet meer konden harden. De plantjes wilden stilte en rust. HSP’ertjes?
Of vonden ze het er gewoon te saai en wilden ze op avontuur? ADHD’ertjes? Tja, bij ‘t fantaseren kan je natuurlijk alle kanten uit. Zalig, niet?

Terwijl mijn linkerhersenhelft lekker verder mijmert over potentiële tekenfilm-scenario’s komt de linkerhelft aan mijn mouw trekken.
“He, dromerke, vergeet het, er is een heel simpele uitleg voor! Denk maar eens terug aan wat er gebeurde toen je de Erwtenfamilie aan het zaaien was!”
Ik ben op slag terug klaarwakker en begin in mijn geheugen te graven. Gelukkig werkt het geheugen vandaag liefdevol mee – ik kan je verzekeren dat dit geen natuurlijke  evidentie meer is eens je de 40 gepasseerd bent of je moet alle dagen minstens 30 capsules* omega3 achterover slaan – en er begint me een paar tellen later effectief iets te dagen. Deze belhamel komt vergroot in beeld:

Yep, I did it & I LOOOVED it!!

Hier de film:

We gaan ongeveer een maand terug in de tijd. Mooie zomerdag! Na het zaaien van drie rijtjes erwtjes in de knallende zon moet er dringend een grote dorst gelest. Dus ondergetekende spurt effe naar de keuken voor een groot glas water. Tegelijk nog even een pipi-stop houden, kwestie van pro-activiteit, niet waar? Terwijl ik aan de keukendeur terug in mijn tuinsleffers** glij hoor ik Mr. Cute: “We gaan veel erwtjes eten deze zomer, schattie!”

De ironische trilling in zijn stem laat gelijk al mijn alarmbellen afgaan en hyper-alert onderzoek ik mijn onmiddellijke omgeving.  Ayla raast rond als een bronstige geit, over-enthousiast! Dat over-enthousiast is heel verdacht. Mijn ogen achter de zonnebril zoemen in op Ayla. Dichter. Nog wat dichter. En.. een krachtterm van formaat galt door de tuin. What the heck!! Lady Ayla heeft het nog voor -minstens!- driekwart gevulde doosje erwtenzaden in haar muil! De erwtezaadjes vliegen in het rond, over het gazon. Mr. Cute weet al dat als de Lady in zo’n bui is er geen beginnen aan is. Je ziet dan echt 50* trossen bananen in haar oren hangen en ze wil maar 1 ding: het spelletje PakMeDan spelen. Altijd hetzelfde resultaat: Zij wint & ik (of Mr. Cute!) verlies(t). Heb ik al lang opgegeven. Negeren is de boodschap. Spelbreker zijn! ‘k Heb al ondertussen al dik spijt van die krachtterm want Lady Ayla hoor je gelijk denken: “The Game Is On, Yiehaa!”.  Dat zie je aan haar ogen die op 1000 volt staan en haar staart die een als een  propeller te keer gaat tegen de buxus.

Mr. Felix ligt op het muurtje alle tumult te observeren.

Ik maak dus een bocht van 180° en ga verder doen in mijn moestuin: Mangetoutjes zaaien, ha!
“Niet eerlijk!!!” blaft Ayla.
1-1, ha!

Wat later vind ik het gekreukelde erwtenzadendoosje verlaten op het gazon, met nog welgeteld 3 zaadjes in. Het volgend half uurtje wordt besteed aan erwtjes rapen. Gelukkig blijken ze nogal gegroepeerd te liggen. Het doosje wordt terug voor een dikke helft gevuld.

Einde film.

Deze twee avonturiers wisten dus aan mijn aandacht te ontsnappen en slaagden er niet alleen in om de kiezelondergrond te trotseren maar ook de dikwijls niet zo zachtaardige poten die zich met volle kracht in de kiezel afzetten op weg naar het volgende doelwit. Geloof me, als Lady Ayla hare turbo aanschiet vliegen de keitjes in het rond en ocharme, de buxus, die moet regelmatig een duikvlucht van 32kg  incasseren. Diep ontzag voor de veerkracht van een buxus! Ik lig voor pampus de keren dat ze het mij lapt. Labradors, zòòòòò lief maar ook zo lomp en onbeholpen van tijd! Elegantie?? Wat is dat??

Awel sé, als beloning mogen de Avonturiers Erwt blijven, daar waar ze nu staan. Is dat niet groots van mij? *grijns*

En ‘s avonds ligt dat 32kg geweld dan tegen je aan, met die typische blik ‘Het was toch leuk vandaag, hé?’, voel je je hart smelten en geef je haar een dikke knuffel. Het zijn net kinderen: Ge zoudt haar door de dag geregeld achter het behang willen plakken (of in de diepvries stoppen) maar als ze ‘s avonds dan volledig voldaan naast je op de zetel komt maffen zou je haar gelijk willen opvreten van pure liefde! -mm.. klinkt wat raar maar ‘k weet zeker dat jullie begrijpen wat ik bedoel! *grijns*

* ok, ok, ik overdrijf een beetje
** tuinsleffers = flipflops

Een reactie? Fijn!

*