Chicken Run.

Chicken Run

8:20

Tumult in het kippenhok. Vreselijk wanordelijk gekakel. Vreemd.

Er begint iets te dagen in mijn nog mistige hoofd. De laatste keer dat zulks symphonie ten berde werd gebracht was er een slachtoffer. Een RIP-geval!

Genoeg reden dus om mijn ontbijt te laten voor wat het is en zo snel mogelijk in mijn schoenen te schieten om polshoogte te gaan nemen. Hopelijk krijgt geen van de buren me in het vizier. Heb geen zin om in pyama (gelukkig niet mijn truttigste) via hun smartphone op een sociaal netwerk mijn opwachting te maken. Madame Flodder, de slanke versie weliswaar, toch één pluspunt, op kippenjacht!

Nog geen twee stappen ver op mijn terras ziet mijn oog een tafereel dat langs geen kanten klopt: uit één van de lage wintergroene struiken piept een kippenkopje. What the F…?

Nog een paar stappen verder krijg ik zicht op het kippendomein: Leeg. Geen Coco, Bertha, Lisa, Georgette, Mira of Lily. Allen ribbedebie. Hoe is ze dat in ‘s herennaam gelukt? Rebellie bij dames Kip, waar gaan we dat schrijven!? Nog een geluk dat ik thuis ben!

En Ayla? Waar is Ayla nu haar favoriete maaltijd in overvloed zomaar voor het oprapen ligt? Die hoor ik tussen de twee hagen ijsberen, zo opgewonden als een dolgedraaide tol. Ik haal mijn zwaarste stem boven en roep haar tot de orde. Proberen toch. Want kan me levendig voorstellen dat dit voor haar een uitgelezen moment is om stiekem snel hele trossen Chiquita’s in haar oren te steken zodat ze zich straks schouderophalend kan verexcuseren met een ‘Ich habe es nicht gehört’. Ja, ze heeft de kippenhuishouding al een hondentrauma bezorgd door twee eerdere avonturierster te verslinden. Enkel de pluimen konden haar smaakpapillen niet bekoren.

De bananen bleken uitverkocht, raar maar waar, onze juffrouw gehoorzaamt onmiddellijk.

Lisa was blijkbaar in de struik gesprongen en zit vast. Handig voor mij. Ik drop haar in no time in het lege hok. Waar zit de rest? Zusterlijk bijeen gedrumd tegen de tuinmuur achter de vele slapende hortensias. Tot ik verschijn. Ze stuiven weg in alle mogelijke richtingen en ik ren/spring er zigzaggend achteraan, biddend dat ik niet in de hortensias kukel en vloekend om Mr. Cute’s liefde voor deze alom prikkende snertdingen. Het vangen van Coco, Bertha en Georgette valt uiteindelijk nog mee. Ze lijken zelfs opgelucht als ze terug in het kot belanden. Lily is duidelijk niet bereid om haar pasgewonnen vrijheid zo maar in 1,2,3 op te geven. Op een gegeven moment vrees ik zelfs dat ze er een duik in de vijver voor over heeft maar op het allerlaatst bedenkt ze zich en blijft ze stokstijf zitten alsof ze denkt dat dat haar onzichtbaar zal maken. Hebbes! Terug naar het kot gij!

1,2,3,4,5. Nog eentje. Die ik nergens zie. NERGENS!

Nu voel ik het toch warm worden onder mijn oksels. Het zal toch niet waar zijn? Ik herinner me Ayla’s ijsberen tussen de twee hagen zodat ik daar maar eens wat preciezer polshoogte ga nemen. Manoeuvrerend en spinnewebben ontwijkend tuur ik in elk gaatje, links en rechts. Niks. Dan maar de andere kant van de haag, tussen prikkende struiken door op zoek naar een bos pluimen. Helemaal aan het eind zie ik dat hoopje pluimen. Onbeweeglijk. Doods. Waar net mijn maag nog zat zit nu een blok van gewapend beton.

“Mira?”

“Miiiiiiiiiiiiiiraaaaaaaaaa, leeft ge nog?” een paar decibels luider.

IJzige stilte. Zelfs geen fluisterend Tokketok.

Eigenlijk wil ik haar pakken maar bij de gedachte van een kadaver in mijn handen laat ik die wens ogenblikkelijk varen.

Ik kijk rond me heen en zie een takje. Ik pak het takje en por het bosje veren in de hoop een teken van leven te krijgen. Niks.

“Miraaahaaaaatje..” Ik tracht zoveel mogelijk verleiding in mijn stem te leggen in de hoop dat als ze nog niet te ver heen is ze zal besluiten om het leven toch nog een kans te geven omdat ik haar zo lief roep.

Dedju, nog altijd niks. Dan de grove middelen. Een goeie stevige niet mis te verstane por. Pijnsignalen helpen ook wel eens, niet?

TOOOOOOOOOKETOOOOKKKKK!!
Verontwaardigd stuift ons Madame recht, maar voor ze nauwelijks één stap kan zetten heb ik haar vast. Van pure opluchting kus ik haar op haar kruin. Als dank pikt ze me boos in mijn hand. Kan duidelijk niet tegen haar verlies, tssss. Triomfantelijk herenig ik haar met haar andere zusters en ga op zoek naar hun ontsnappingsroute: een tunnel in het uiterste hoekje van hun domein. Met de hulp van een spade is die in geen tijd terug dichtgemaakt.

Op afstand zitten Hond en Kat wonderbaarlijk rustig naast elkaar. Zulks uitzondelijk suspens in de tuin, daar hebben ze een Staakt-het-vuren-moment voor over.

Voila, terug rust ten huize van.

Volgende keer toch beter in de tuinlaarzen schieten in plaats van mijn ballerina’s. Zucht.

Bron foto: flickr

19 Responses to “Chicken Run.”

Read below or add a comment...

  1. Suzy says:

    Wat er zich niet allemaal nietsvermoedend afspeelt, een paar huizen verder. ;-)

    • Diedelie says:

      En erg dat jij het vindt dat je op dat moment niet uit voor je dakraam stond. :D

      • Diane says:

        ik had anders ook wel aan dat dakraam willen staan :D

      • Suzy says:

        Dan zou ik toch met een boogje moeten kijken, hoor. :-)
        Maar ik zou met veel plezier aan je keukentafel gezeten hebben met een detoxthee, bijvoorbeeld. Alhoewel: dan was ik waarschijnlijk onderdeel van het spektakel geworden. En ik zet een veel geloofwaardiger madame Flodder neer dan jij. ;-)

        • Diedelie says:

          In een boogje kijken, wat is daar nu moeilijk aan? ;)
          Jij een geloofwaardiger madame Flodder, dat wil ik zien. Wanneer kom je me dat bewijzen? :D

          • Suzy says:

            Als je madame Flodder wil zien, kom dan maar eens heel vroeg op de ochtend een thee drinken. Of misschien toch maar liever niet. :-)

  2. Haha! Je bent wel direct helemaal wakker op deze manier en je krijgt dan ook direct een portie ochtendgymnastiek! Ideaal! :-D

  3. Geert says:

    Ken een meisje dat Mira heet haha! Ook al zo’n donderstraal :)

  4. Brubeck says:

    Aha, ook 6 kippen aldaar ? Bij ons ook maar we geven ze wel geen namen. Teveel “bonding” is ook niet goed, zeker niet als dit Generation X is nadat er al eens een vos gepasseerd is en er enkele kippen, wanhopig als ze waren, dachten in het zwembad redding te kunnen zoeken. Opeten of de verdrinkingsdood.. Wat betreft de hond ten huize Brubeck: die ziet de kippen ook graag, maar niet om op te eten (te kieskeurig) wel om mee te spelen zoals: poot op de kip, af en toe loslaten en terug vastpakken en dat tig keer herhalen. :-)

    • Diedelie says:

      Ocharme de dutskes. Tja, kan zelf de ‘bonding’ niet laten, ben nogal hardleers, en zijn gelukkig nog op geen vos gestuit. ;)
      En laten de kippen zich dat welgevallen, het ‘pootje-op-en-af’ spelletje? Foto’s van dat fenomeen zijn heel welkom. :D

  5. Heerlijk verhaal! Hoe vaak ik Manlief ik al om kippies gevraagd heb, zijn niet te tellen, maar hij is onverbiddelijk ;-(

    • Diedelie says:

      Dank je. Geen kippies? Oeps.. Hier het tegenovergestelde. Als er één de geest geeft wordt ie door Mr. Cute spontaan vervangen door 2 en zo zijn we nu op 6 kippies beland. Ik smeek de kippies hier om ‘alive&kicking’ te blijven, want er zijn momenten dat ik heel de straat van eitjes kan voorzien. :)

  6. Nachtbraker says:

    Ik vind dat echt een mooie foto, mooie kip ook… Ik vind kippen leuke dieren, maar ik woon helaas te klein om er te kunnen houden… Ooit, misschien, als ik hier eens weg geraak :-)

Een reactie? Fijn!

*