Challenge 2/52

Aangezien ik bij nader inzien een week te laat gestart ben wat de foto challenge betreft en ik nogal een zachte neiging heb tot neurotisch perfectionisme (toch in bepaalde dingen, gelukkig niet alles, oef!!!) heb ik na een diepzinnig intern dialoog tussen Juffie Jem Enfouteur en Dame Per Fectionista dan maar zelf de knoop doorgehakt en besloten al de tweede foto te plaatsen.
Man, man, man, als die twee in de clinch liggen kan je het wel schudden. Geen speld tussen te krijgen, net tennis en als ze op zijn best aka collèrigst zijn is het regelrechte pingpongterreur! Zijn jullie mee? De mannen heel waarschijnlijk niet, de meeste vrouwen daarentegen…

Voila:

Eenzaam

Eenzaam en verlaten.

Een paar keer per week passeer ik aan dit gebouw en het begon meer en meer te kriebelen om er mijn fotografische lusten op bot te vieren. Dus zo gezegd zo gedaan. Op stap met statief want binnen zal ik dat wel nodig hebben. Een paar foto’s van de voorgevel en dan hup, naar binnen. Eerst in de ene en dan naar de andere kamer.

“EEEEEEEEEEK!!” Mijn hart slaat op zijn minst 6 slagen over, al mijn spieren spannen zich op tot het uiterste, tot beetje bij beetje mijn ogen de schim gereconstrueerd krijgen tot wat het werkelijk is: een andere fotograaf. Die zwarte wollen muts op meneer zijn hoofd had duidelijk voor een foute verbinding in mijn hersenpan gezorgd en het Paniek-alarm in gang gezet. Opgelucht vind ik mijn adem terug.

“Sorry, sorry, dat ik je zo heb laten schrikken!” laat hij me bezorgd weten. “Gaat het een beetje?”
“Ja hoor,” glimlach ik hem nog nahappend maar vriendelijk toe, “Trouwens het is echt niet moeilijk om mij te doen verschieten hoor, daar weten ze thuis alles van.”
“Ik had jou wel gezien, ik was boven toen jij de gevel stond te trekken, ben jij al boven geweest?”
“Neen, durf niet goed in mijn eentje. Stel dat de trap het begeeft?”
“Kom maar mee, het is veilig,” en een paar tellen later staan we in één van de slaapkamers. Ik geloof mijn ogen niet en kijk vragend naar de man.

“Zwervers slapen hier?” Waarom begin ik nu ineens te fluisteren?
In de hoek ligt een naakte afgeleefde matras met wat abominabele stukken textiel erop gedrapeerd. Voor het raam een tafeltje onder centimeters stof met nog een achtergelaten bekertje.
“Ja, hiernaast, in de andere kamer, ligt ook een matras. Alleen denk ik dat het al een tijdje geleden is dat ze nog hier zijn geweest want alles is nat, het dak is zo lek als een vergiet.”

Het pakt me bij de keel. Dit moet even bezinken.

Ik besluit het deze keer te laten voor wat het is en de plek aan de brave man met de zwarte muts over te laten, hij was hier trouwens eerst. We zouden anders toch maar in elkaars weg lopen. Maar ik ga terug, zeker weten, ze zullen het morgen toch niet al neerhalen. Hoop ik toch.

8 Responses to “Challenge 2/52”

Read below or add a comment...

  1. Suzy says:

    Nu ben ik benieuwd. Waar ergens? Ergens in de buurt van de brug aan Geel Punt?

  2. Diedelie says:

    Idd, aan Geel Punt, als je van de Herentalse baan komt direct om het hoekje richting Laakdal. ;)

  3. Brubeck says:

    Mooie foto. En zo gemakkelijk dat je meteen aangeeft waar het te vinden is ;-)

  4. Nachtbraker says:

    Ik denk dat het nogal tocht in zo’n huis. Eigenlijk goed dat het dan nog “bewoond” wordt, dan heeft het toch nog enig nut…

    • Diedelie says:

      Ik wil het me zelfs niet inbeelden hoe het zou zij om daar een nacht te slapen… In zo’n uitzichtloze situatie zitten moet verschrikkelijk zijn.

  5. cornutus says:

    Mooi, mooi, mooi. Dat zijn het soort foto’s dat ik ook graag maak! ;-)

Een reactie? Fijn!

*