Challenge 11/52

Tijd voor het bloggen schiet er wat bij in door de drukte van de werkzaamheden in de tuin dankzij het superweer dat ons de laatste weken zomaar in de schoot geworpen werd, oprechte excuses. Toch wil ik uiteraard geen achterstand oplopen wat de Challenge betreft, ne mens heeft nog zo’n beetje zijn eergevoel, nietwaar? *grijns*

Als ik met Ayla ons vast wandeltoerke doe slaan we iets terug in de straat rechtsaf een pad in dat naar een verdergelegen bos leidt. Onderweg op dat pad passeren we niet alleen langs weitjes en maisvelden maar ook een oefenpiste voor dravers in een sulky. Als zo’n training bezig is kijkt onze vierpotige dame haar ogen uit maar blijft ze toch wijselijk bij mij. Het is duidelijk een beetje te veel geweld naar haar goesting dat ze op zich af ziet stormen. Bij mij sudderde ondertussen het plan om eens op de trainer af te stappen en te vragen wanneer het hem zou passen dat ik mijn camera op zo’n training zou loslaten. Het idee werd enthousiast onthaald, gsm-nummers werden uitgewisseld met de belofte me regelmatig een sms-je te sturen als hij op weg naar de piste was.

Je kan het al raden, het duurt even voor het dan echt past, want de ene keer ben ik net boodschappen doen, de andere keer heb ik mijn dierbaar lijf juist in een geurend bad laten zakken en ligt mijn gsm in de keuken te toeteren, dan weer bezoek dat ik niet zomaar kan durf buitensmijten, en ga zo maar door. Maar de lieve man blijft netjes sms-jes sturen. Vandaag is het dan eindelijk zover en laat ik een beteuterde Ayla achter, neen, ze mag niet mee.

Deze keer neem ik het ander verbindingsweggetje iets verder in de straat zodat ik aan het begin van de piste uitkom, waar aangrenzend nog een wei met stalling staat, én een dartel veulen, Junior, bijna 9 maanden oud. Enchanté!

Junior

Vol enthousiasme stormt Junior op me af om mijn zijn tot dusver onbekende geur op te snuiven en met happende lippen ongegeneerd mijn eetbaarheidsfactor te testen. Jeugdige onstuimigheid alom. Als model nog compleet onervaren, denkt er niet aan om zijn hoofd ook maar twee seconden stil te houden. Er zit mij niets anders op dan bidden om een lucky shot. De oogst is maar magertjes.

Dus vraag ik toestemming om de wei in te mogen. Het blijkt geen probleem.

Het idee dat het in de wei makkelijker zou zijn om foto’s te trekken blijkt een serieuze inschattingsfout: Junior interpreteert het duidelijk als een “Joepie, zij komt met me spelen!”, denkt dat aangezien ik op mijn twee achterste poten sta hij dat ook maar moet doen, recht voor mijn neus.

“Verdikkeme, ik ben een mens, geen veulen, Junior!” wijs ik hem geamuseerd terecht. Als dank hapt hij spelend in mijn schouder, té gevaarlijk dicht bij mijn camera.

Ik kijk hem boos aan, steek mijn hand parmantig de hoogte en brom een duidelijk “Mag niet!” waar het onstuimig jong geweld zich natuurlijk de ballen van aantrekt en zijn schouders alweer terug de lucht in trekt. De voorste poten van een volwassen Labrador die tegen mijn borstkas steunen kan ik nog aan, maar die van een veulen, sorry, ik heb ook mijn limieten, daar pas ik dus voor en maak dus rechtsomkeer naar het poortje. Junior wil mee, wat had je gedacht. Ik open het poortje zo minimaal mogelijk en wurm me tussen Junior en het poortje naar buiten. Hij vindt het duidelijk maar niks, staat er wat beduusd bij, DUS… een ideaal moment voor een foto!

Tegen dat ik mijn camera in de aanslag heb zie ik door de zoeker een knabbelende Junior, maar ook mijn sleutels op een toch wel potentiële risicovolle plek. Mijn hart slaat een slag over. Toemme, wat als ie het in zijn hoofd haalt om…? Niet aan denken, stel snel scherp, druk op het verdomde knoppeke en ren dan asap achter je sleutels, het leven is aan de rappen!

Mijn reflexen zijn duidelijk nog perfect want alvorens het hapgrage mondje de paal verder omhoog wilt verkennen heb ik zowel de foto als mijn sleutels op zak.

Junior
En dan hier de foto’s van Bo (vorige nieuwjaarsdag mocht hij negen kaarsjes uitblazen) en sympathieke trainer S terwijl ze zich voorbereiden op de volgende wedstrijd.
Naar welke gaat jullie voorkeur uit voor de Challenge? Ik geraak er maar niet uit, as usual, pfff.

Bo

Bo

Bo

Bo

Bo

Bij voorbaar een dikke merci voor de hulp.

 

24 Responses to “Challenge 11/52”

Read below or add a comment...

  1. Suzy says:

    Ze zijn allemaal erg de moeite, maar die waar het paard recht op je af lijkt te stormen vind ik de allerbeste. In kleur.

  2. Marion says:

    Ja, ik deel de mening van Suzy. Zonder twijfel. Echt prachtig!

  3. Brubeck says:

    Wow, mooie foto’s. Mijn absolute voorkeur is ook die van het span dat recht op je afkomt. Twijfel nog tussen kleur en zw/w maar de dynamiek en kracht van die foto is onmiskenbaar top !

    • Diedelie says:

      Mercikes, Brubeck, ik heb wat heen en weer gehold van de ene naar de andere kant van de piste over het gelukkig nog naakte maisveld. Goed voor de conditie. ;)

  4. Mr. Cute says:

    Prachtige foto’s schat. Die waar ze recht op je afkomen. Kleur of zwart-wit (heeft wel iets retro) :-)

  5. Zeker weten de foto die je zowel in kleur als zwart-wit geplaatst heb! Juweeltjes :D

  6. Renée says:

    De foto recht naar je toe in kleur toont meer kracht en detail dan deze in zwart-wit. En de laatste foto is lente.
    Heb je gezien dat Bo je op elke foto in het oog houdt?

  7. els says:

    Mooie foto’s hoor! Met mijn klein, oubollig cameratje lukt het niet om bewegende beelden zo goed vast te leggen.

  8. bentenge says:

    Ik sluit me aan bij de meesten hierboven mbt de afstormende foto, wel in kleur omdat de zachtheid van het opwaaiende stof beter uitkomt. Maar eigenlijk vind ik de sleutelfoto net iets leuker. Alhoewel je daar beter nog iets langer gewacht had, dan zou het nog leuker geweest zijn :-)

  9. Regina says:

    Prachtige foto. Ook ik heb een voorkeur voor de foto die er in kleur en zwartwit staat. Er zit zoveel beweging in. Echt heel mooi!
    De foto bovenaan vind ik ook heel mooi. Lijkt bijna alsof ik het paard kan aanraken :)

  10. Nachtbraker says:

    Mijn voorkeur gaat uit naar de tweede foto van bovenaan :-) De laatste foto is ook een mooie!

  11. Wat een schitterende foto’s! Vooral die ene waarbij het paard op je afrent vind ik erg mooi.

  12. els says:

    Hé, nu zie ik het pas. Een AH bonuskaart aan je sleutelhanger :-)

Een reactie? Fijn!

*